1. Powitanie i wspólne zasady (10-15 min)
Stwórz ciepłą i swobodną atmosferę. Wyjaśnij, że spotkanie koncentruje się na sile i stabilności, a nie na problemach czy traumie. Ustalcie proste zasady:

• Dzielenie się jest zawsze dobrowolne

• Każda osoba jest ekspertką lub ekspertem od własnej historii

• Nie ma dobrych ani złych odpowiedzi

• Metafory pomagają nam mówić o trudnych sprawach w łagodny sposób

Opcjonalnie: lekka zabawa integracyjna (na tym etapie bez pogłębionych ćwiczeń ugruntowujących).

Możliwe propozycje:

• Dwie prawdy i jedno kłamstwo

• Wiatr wieje dla tych, którzy…

• Wymiana faktów (uczestnicy i uczestniczki przyklejają na jednej dłoni naklejki z literami swojego imienia, a następnie zbierają od innych litery potrzebne do ułożenia własnego imienia; daną literę można otrzymać dopiero po podzieleniu się osobistym faktem).

2. Mini wprowadzenie: zasoby i „iskierki” (5–10 min)
Wprowadź metaforę:

„Kiedy wiele rzeczy się zmienia, potrzebujemy czegoś, co pomaga nam zachować stabilność. Możemy nazwać to zasobem, iskierką bezpieczeństwa albo kotwicą - może to być wspomnienie, nawyk, wartość, osoba lub marzenie, które nas wspiera”.

Podaj 2-3 proste przykłady:

• „Moim zasobem jest zapach zupy mojej babci”.

• „Moją iskierką jest piosenka, którą śpiewam, gdy odczuwam niepokój”.

• „Moją kotwicą jest marzenie o tym, aby zostać lekarzem lub lekarką”.

Zachowaj krótką i konkretną formę.

3. Ćwiczenie główne: „Co wiem?” (20-25 min)
Polecenie: „Stwórzmy listę, rysunek lub kolaż przedstawiający to, co wiemy - co odczuwamy jako prawdziwe, stabilne lub silne w nas samych”.

Zaproponuj pytania pomocnicze (uczestnicy i uczestniczki wybierają te, które do nich przemawiają):

• Co wiem, że potrafię robić dobrze?

• Kto pomaga mi czuć się bezpiecznie lub daje mi wsparcie?

• Co pozostało niezmienne, nawet gdy tak wiele się zmieniło?

• Co pomaga mi odzyskać spokój lub nadzieję?

• Której części siebie ufam?

Uczestnicy i uczestniczki wybierają formę pracy:

• Lista pisemna („Rzeczy, które wiem”)

• Rysunek lub symboliczny obraz (drzewo, dom, mapa, kotwica)

Zachęcaj do korzystania z metafor, nie do dążenia do perfekcji. Można pisać w dowolnym języku.

4. Refleksja poprzez opowiadanie historii (20-25 min)
Zaproś uczestników i uczestniczki do wybrania jednego zasobu i przekształcenia go w krótką historię lub refleksję.

Pytania pomocnicze:

• W jaki sposób ten zasób stał się dla Ciebie ważny?

• Gdyby był osobą, co by Ci powiedział?

• Gdyby był symbolem, w jaki sposób by Cię chronił?

Proponowane początki historii:

• „Kiedy wszystko wydawało się niepewne, trzymałem lub trzymałam się…”

• „Kiedy czułem lub czułam się zagubiony lub zagubiona, przypomniałem lub przypomniałam sobie…”

Uczestnicy i uczestniczki mogą pisać, rysować lub łączyć obie formy.

5. Krąg dzielenia się (opcjonalnie, 10-15 min)
Zaproś do dobrowolnego podzielenia się:

• Jednym zdaniem lub obrazem

• Samą nazwą zasobu

• Albo anonimowym umieszczeniem swojej pracy na ścianie

Podkreśl różnorodność:

„Każda i każdy z nas ma inne kotwice - i wszystkie są ważne”.

6. Zakończenie i integracja doświadczenia (5-10 min)
Pytania do refleksji:

• Co udało Ci się dziś odkryć na swój temat?

• Jak się czułeś lub czułaś, skupiając się na czymś stabilnym w sobie?

• Co chcesz zapamiętać z tego spotkania?

Opcjonalny rytuał zakończenia: jeden wspólny głęboki oddech lub chwila ciszy.