Ugruntowanie i samouspokajanie
Temat: Odporność psychiczna
Intensywność emocjonalna: NISKA
Format: Ćwiczenie wspierające
Źródło / Autor: Technika „Butterfly Hug” („uścisk motyla”) - Artigas i Jarero (2014), dostosowana zgodnie z zasadami facylitacji uwzględniającej traumę
Temat
Odporność psychiczna
Powiązane również z
Zdrowie psychiczne, regulacja emocji, wspólnota i włączenie społeczne
Cel (obszar uczenia się)
Zaproponowanie uczestnikom łagodnej, opcjonalnej praktyki samouspokajania, która może wspierać ugruntowanie, regulację emocji i poczucie bezpieczeństwa pod koniec sesji lub po aktywnościach angażujących emocjonalnie.
Grupa docelowa
Młodzież (14-18 lat) / młodzi dorośli (18-35 lat)
Liczebność grupy
Dowolna (praca indywidualna lub grupowa)
Czas trwania
5-10 minut
Potrzebne materiały
Brak (zalecana jest cicha przestrzeń)
Instrukcja krok po kroku:
Wprowadzenie i zgoda (1-2 min)
Wyjaśnij, że jest to opcjonalna praktyka ugruntowująca. Uczestnicy mogą wziąć w niej udział, dostosować ją do siebie lub po prostu obserwować.Ruch wspierający samouspokajanie (3-5 min)
Zaproponuj uczestnikom, aby delikatnie skrzyżowali ręce na klatce piersiowej lub ułożyli dłonie w dowolnej wygodnej pozycji. Poprowadź powolne, naprzemienne opukiwanie lub delikatny ucisk, połączone z naturalnym oddechem. Podkreśl, że najważniejszy jest komfort, a nie poprawność techniki.Ugruntowanie uwagi (2-3 min)
Zachęć uczestników do skierowania uwagi na doznania fizyczne (stopy oparte na podłożu, kontakt ciała z krzesłem, oddech). Unikaj wizualizacji oraz pogłębiania doświadczeń emocjonalnych.Zakończenie (1-2 min)
Łagodnie pomóż grupie wrócić do pełnej obecności. W razie potrzeby pozostaw chwilę ciszy lub zaproponuj krótką rundę końcową.
Oczekiwane rezultaty (dla uczestników):
– Większe poczucie spokoju lub stabilności
– Poznanie prostej metody samouspokajania
– Poczucie wsparcia bez presji na dzielenie się swoimi doświadczeniami
Wskazówki dotyczące pracy z uwzględnieniem doświadczenia traumy:
– Ćwiczenie jest opcjonalne i może nie być odpowiednie dla wszystkich
– Nie narzucaj określonego rytmu oddechu ani kierowania uwagi na emocje
– Uczestnicy mogą w każdej chwili przerwać ćwiczenie lub dostosować je do swoich potrzeb
– Dzielenie się doświadczeniami ani refleksja nie są wymagane
Dostosowanie (kontekst / międzykulturowość / wiek):
Ćwiczenie można zaproponować jako praktykę indywidualną lub grupową.
W przypadku młodszych uczestników instrukcje powinny być krótkie i mieć lekki, swobodny charakter.
W przypadku dorosłych warto wyjaśnić, że samouspokajanie może przybierać wiele form, nie tylko tę zaproponowaną w ćwiczeniu.
Zalecenia dla osób prowadzących:
Przedstaw ćwiczenie jako jedną z możliwych opcji, a nie jako gotowe rozwiązanie. Podkreśl, że różne osoby regulują swoje emocje na różne sposoby. Zawsze stawiaj na pierwszym miejscu zgodę i możliwość wyboru.