Sztuka pokoju, dzieło sztuki
Temat: Wartości
Intensywność emocjonalna: WYSOKA
Format: Warsztat rozszerzony
Źródło / Autor: Zaadaptowano na podstawie społecznych praktyk artystycznych uwzględniających doświadczenie traumy, metod budowania pokoju oraz kreatywnych praktyk wspierających proces zdrowienia młodych osób z doświadczeniem przymusowego przesiedlenia.
Temat
Wartości
Powiązane również z
Odporność psychiczna · Społeczność i włączenie społeczne · Zdrowie psychiczne · Budowanie pokoju · Praca z młodzieżą uwzględniająca doświadczenie traumy
Cel (obszar uczenia się)
Wspieranie młodych osób dotkniętych wojną w odkrywaniu i ucieleśnianiu wartości pokoju, godności i współistnienia poprzez zbiorowe praktyki artystyczne uwzględniające doświadczenie traumy, przy jednoczesnym wzmacnianiu odporności psychicznej, wzajemnego zrozumienia oraz poczucia wspólnej odpowiedzialności za życie społeczności.
Grupa docelowa
Młodzi dorośli (18-35 lat)
(ćwiczenie można dostosować do młodzieży w wieku 14-18 lat poprzez uproszczenie i skrócenie poszczególnych części)
Liczebność grupy
12-24 osoby. Praca w małych, mieszanych grupach liczących 4-6 osób
Czas trwania
140-180 minut
Potrzebne materiały
Komfortowe pomieszczenie z wydzielonymi strefami do siedzenia, ruchu i pracy w małych grupach
Krzesła, woda, przekąski
Spokojne, odosobnione miejsce na przerwy
Glina
Naturalne przedmioty (kamienie, liście, muszle)
Płótno lub duży arkusz papieru (A1 / 30 × 40 cm)
Flamastry, farby akwarelowe, pędzle
Materiały do kolażu, czasopisma, nożyczki, klej
Tace z piaskiem i miniaturowe figurki (ludzie, zwierzęta, domy, drzewa, symbole natury)
Chusty, wstążki
Otwarta przestrzeń
Delikatnie brzmiące instrumenty (dzwonki, grzechotki, drewniane instrumenty perkusyjne)
Głośniki do odtwarzania bardzo neutralnej muzyki w tle (wyłącznie za zgodą grupy)
Karteczki samoprzylepne
Notatniki, kolorowe długopisy
Instrukcja krok po kroku:
1. Otwarcie i wprowadzenie: dlaczego sztuka, dlaczego pokój? (20-25 min)
Osoba prowadząca wyjaśnia cel warsztatu prostym, ugruntowującym językiem:
„Nie jesteśmy tutaj po to, aby tworzyć «piękną sztukę» ani szczegółowo opowiadać o bolesnych doświadczeniach.
Jesteśmy tutaj, aby odkrywać pokój, siłę i godność poprzez obrazy, ruch i symbole - ponieważ sztuka pomaga nam wyrażać to, co trudno ująć w słowa.”
Należy jasno przedstawić najważniejsze zasady:
udział jest dobrowolny
dzielenie się jest opcjonalne
każdy sam wybiera poziom zaangażowania i głębi
cisza jest dozwolona
wartość tkwi w znaczeniu, a nie w umiejętnościach czy estetyce
Krótka runda otwierająca (imię + jedno słowo opisujące mój obecny stan). Sugestia: użyj kart emocji lub Koła emocji.
2. Twórcza rozgrzewka: glina jako ugruntowanie (15 min)
Każdy uczestnik otrzymuje kawałek gliny. Instrukcję należy wypowiadać powoli:
„Tocz ją, ugniataj i rozciągaj. Zwróć uwagę na jej temperaturę i fakturę.
Nie musisz tworzyć niczego konkretnego. Ta glina symbolizuje Twoją siłę - coś, czemu możesz nadawać kształt, ale co nie znika.”
Zasady:
nie trzeba niczego wyjaśniać
cisza jest mile widziana
osoba prowadząca obserwuje stan emocjonalny grupy
Cel: regulacja poprzez ciało, poczucie bezpieczeństwa i spokojne wejście w warsztat.
3. Taca z piaskiem: bezpieczne przestrzenie i obrazy pokoju (25 min)
Uczestnicy tworzą symboliczną bezpieczną przestrzeń z wykorzystaniem piasku i figurek.
Proponowane polecenia (wybierz jedno):
„Stwórz miejsce, w którym czujesz się bezpiecznie.”
„Stwórz spokojne miejsce, które chciałbyś lub chciałabyś, aby istniało.”
„Stwórz przyszłą społeczność, w której ludzie żyją z godnością.”
Zasady:
nie interpretujemy prac innych osób
nie ma presji, aby cokolwiek wyjaśniać
reakcje emocjonalne są dopuszczalne i nie wymagają komentowania
Krótka chwila uważnej obserwacji: uczestnicy w ciszy przechodzą między pracami i je oglądają.
4. Ruch bez słów: opowieści o sile (20 min)
Uczestnicy wyrażają się poprzez ruch z wykorzystaniem chust lub wstążek, bez opowiadania historii słowami.
Ostrożnie sformułowane polecenia, skoncentrowane na zasobach:
„Pokaż ruchem, jak się chronisz.”
„Pokaż, jak odzyskujesz równowagę.”
„Pokaż przejście od napięcia do spokoju.”
Unikaj poleceń, które dosłownie odtwarzają wydarzenia wojenne lub doświadczenia związane z ucieczką i podróżą.
Zasady:
ruchy mogą być niewielkie lub wykonywane w pozycji siedzącej
to nie jest występ, a uczestnicy nie są oceniani przez publiczność
5. Wspólne stacje artystyczne: pokój w wielu formach (40 min)
Uczestnicy przechodzą kolejno przez 2-3 stacje (udział we wszystkich nie jest obowiązkowy).
Stacja A — Akwarelowe emocje: „Za pomocą kolorów pokaż, jak odczuwasz pokój w swoim ciele.”
Stacja B — Opowiadanie historii za pomocą zdjęć: „Stwórz 3-5 obrazów opowiadających historię nadziei lub odbudowy.” (Bez obrazów zniszczenia ani przemocy.)
Stacja C — Wspólna ściana poezji. Dokończ zdania:
„Pokój jest jak…”
„Pokój potrzebuje…”
„Pokój zaczyna się, gdy…”
Można łączyć różne języki.
6. Krąg dźwięków: łagodny wspólny pejzaż dźwiękowy (15 min)
Osoba prowadząca jasno określa granice:
„Dźwięki powinny wspierać spokój i poczucie więzi.
Nie używamy głośnych, ostrych ani ciężkich dźwięków.
Cisza również jest formą udziału.”
Bezpieczne polecenia:
„Dodaj dźwięk, który działa uspokajająco.”
„Dodaj dźwięk, który kojarzy się z troską lub nadzieją.”
Cel: regulacja, wzajemne dostrojenie i wspólny rytm.
7. Żywe rzeźby: wartości w działaniu (15 min)
Małe grupy tworzą żywe rzeźby przedstawiające realistyczne działania:
wzajemne wsparcie
wymiana międzykulturowa
niewielkie inicjatywy społeczne
Skupienie: co możemy zrobić razem, a nie co mamy naprawić.
8. Krąg refleksji i integracji (30 min)
Ten blok został dodany celowo.
Pytania pomocnicze (unikaj pytania „dlaczego”):
„Co zauważyłeś lub zauważyłaś u siebie?”
„Co dało Ci poczucie spokoju lub siły?”
„Co z dzisiejszego spotkania może wspierać Cię w tym tygodniu?”
Uczestnicy mogą odpowiedzieć słownie, gestem albo poprzez położenie przedmiotu na środku.
9. Rytuał zamknięcia: zobowiązanie i wyjście z roli (10 min)
Uczestnicy umieszczają na środku jeden ze stworzonych przez siebie przedmiotów.
Polecenie:
„Pokaż jedno niewielkie zobowiązanie na rzecz pokoju - za pomocą słowa, ruchu lub symbolu.”
Zakończ ćwiczeniem ugruntowującym:
stopy oparte na podłodze
spokojne oddychanie
skierowanie uwagi na pomieszczenie
Oczekiwane rezultaty (dla uczestników):
– Większe poczucie godności, sprawczości i wewnętrznej stabilności
– Wzmocniona odporność psychiczna dzięki ekspresji poprzez ciało i symbole
– Głębsze rozumienie pokoju jako wartości realizowanej w codziennym życiu
– Silniejsze więzi i większe zaufanie między osobami z różnych kultur
Wskazówki dotyczące pracy z uwzględnieniem doświadczenia traumy:
– Na każdym etapie podkreśla się możliwość wyboru i zachowanie kontroli
– Nie jest wymagane opowiadanie o traumatycznych wydarzeniach
– Sztuka i metafora zapewniają bezpieczny dystans
– Wyjście z roli i ugruntowanie są obowiązkowymi elementami zakończenia
– Należy zapewnić obecność osoby wspierającej oraz spokojną przestrzeń
– Nie zaleca się nagrywania ani filmowania, szczególnie w grupach spotykających się po raz pierwszy.
Dostosowanie (kontekst / międzykulturowość / wiek):
– Dla młodszych grup: mniej stacji i więcej pracy dotykowej
– Dla grup wielojęzycznych: instrukcje wizualne i prezentacje sposobu wykonania ćwiczeń
– Dla krótszych sesji: wybierz tylko 2-3 główne elementy artystyczne
– W programach długoterminowych: rozwiń ćwiczenie w długofalowe społeczne projekty artystyczne
Zalecenia dla osób prowadzących:
– Wyjaśnij, dlaczego wykorzystywana jest sztuka (w celu regulacji, a nie tworzenia piękna)
– Unikaj pytań „dlaczego zrobiłeś / zrobiłaś…”
– Monitoruj intensywność dźwięków i ruchu
– Nie dokumentuj bez wyraźnej zgody
– Skupiaj się na procesie, a nie na efekcie
– Po każdym ćwiczeniu zapewnij przestrzeń na refleksję