Karty artystyczne lub karty Dixit
Temat: Rodzina i dom
Intensywność emocjonalna: ŚREDNIA
Format: Ćwiczenie wspierające
Źródło / Autor: Na podstawie praktyk opracowanych przez Migration Aid i zaadaptowanych podczas warsztatów oraz festiwali w różnorodnych kontekstach.
Temat
Rodzina i dom
Powiązane również z
Wyrażanie emocji, poczucie przynależności, dobrostan, tożsamość
Cel (obszar uczenia się)
Zapewnienie uczestnikom bezpiecznej i kreatywnej przestrzeni do odkrywania osobistego znaczenia rodziny i domu poprzez metafory i symbole wizualne oraz wspieranie wyrażania siebie bez presji opowiadania o trudnych doświadczeniach.
Grupa docelowa
Młodzież (14-18 lat) / młodzi dorośli (18-35 lat)
Liczebność grupy
4-15 uczestników
Czas trwania
40-60 minut
Potrzebne materiały
Karty Dixit lub podobne metaforyczne / asocjacyjne karty obrazkowe
Stół lub inna płaska powierzchnia (ewentualnie miejsce na podłodze)
Opcjonalnie: papier i długopisy do robienia notatek lub zapisywania refleksji
Instrukcja krok po kroku:
Przygotowanie przestrzeni (5-10 min)
Zaproś uczestników, aby wygodnie usiedli w kręgu wokół kart.
Krótko wyjaśnij, że ćwiczenie wykorzystuje obrazy i metafory - nie ma w nim prawidłowych ani błędnych interpretacji. Podkreśl dobrowolność udziału: dzielenie się refleksjami jest zawsze opcjonalne.Wprowadzenie pojęć (5 min)
Osoba prowadząca przedstawia wcześniej wybrane, neutralne lub wzmacniające pojęcia, na przykład: dom, rodzina, bezpieczeństwo, przynależność, wsparcie, miejsce dające siłę, więź, wspomnienie. Wyjaśnij, dlaczego wybrano te pojęcia, i poinformuj uczestników, że mogą pominąć lub zmienić dane pojęcie, jeżeli czują się z nim niekomfortowo.Wybór kart (5 min)
Uczestnicy wybierają jedną lub kilka kart, które przedstawiają, co dane pojęcie oznacza dla nich. Pozostaw kilka spokojnych minut na refleksję.Dzielenie się (15-25 min)
Osoby, które chcą się podzielić swoimi refleksjami, krótko prezentują wybrane karty i związane z nimi skojarzenia. Zachęcaj do uważnego słuchania. Osoba prowadząca dba o atmosferę wolną od oceniania i nie interpretuje historii uczestników.Zakończenie i integracja (5-10 min)
Zaproś uczestników do krótkiej refleksji, na przykład:
Co w tym ćwiczeniu było dla ciebie wspierające?
Co chcesz zabrać ze sobą z tej refleksji?
Na zakończenie przeprowadź krótką praktykę ugruntowującą (np. zwrócenie uwagi na stopy oparte na podłodze i jeden spokojny oddech). Możesz również odwołać się do innych ćwiczeń ugruntowujących zawartych w zestawie.
Oczekiwane rezultaty (dla uczestników):
– Łatwiejsze wyrażanie uczuć za pomocą środków niewerbalnych
– Wzmocnienie poczucia bezpieczeństwa, więzi i przynależności
– Zmniejszenie lęku podczas rozmów na osobiste tematy
– Uznanie różnorodności doświadczeń i perspektyw
Wskazówki dotyczące pracy z uwzględnieniem doświadczenia traumy:
Unikaj losowego przydzielania pojęć, które mogą być trudne emocjonalnie lub wywołujące silne reakcje
Domyślnie wybieraj pojęcia neutralne lub oparte na zasobach i mocnych stronach
Z wyprzedzeniem wyjaśnij cel ćwiczenia oraz jego wrażliwy charakter
Udział i dzielenie się refleksjami są zawsze dobrowolne
Uważnie obserwuj reakcje emocjonalne i w razie potrzeby zaproponuj ugruntowanie
Dostosowanie (kontekst / międzykulturowość / wiek):
Ćwiczenie jest odpowiednie dla różnych grup wiekowych i kontekstów kulturowych
Pojęcia można dostosować do potrzeb grupy lub tematu sesji. Na podstawie wcześniejszych realizacji stwierdzono, że ćwiczenie sprawdza się lepiej w mniejszych grupach (n=5), w których dzielenie się refleksjami było głębsze i bardziej introspektywne. W większych grupach (n=12) poziom energii wzrastał, a powtarzające się symbole uwidaczniały wspólne problemy i troski grupy.
Doświadczone osoby prowadzące mogą ostrożnie wprowadzać głębsze pojęcia w grupach, które są już dobrze zintegrowane
Zalecenia dla osób prowadzących:
Dawaj przykład otwartości i spokojnej obecności
Unikaj uogólnień oraz porównywania doświadczeń
Uznawaj różne historie bez ich interpretowania ani korygowania
Zadbaj o wyraźne zakończenie wspierające integrację emocjonalną