Przed zaprojektowaniem sesji osoby prowadzące powinny rozpoznać:

• społeczny, polityczny i emocjonalny kontekst życia uczestników;

• czy członkowie grupy mają osobiste doświadczenia związane z traumą, stratą, przymusowym przesiedleniem lub dyskryminacją;

• które tematy mogą obecnie wzmacniać zasoby uczestników, a które mogą być wrażliwe lub wyzwalające;

• warunki, w których odbędzie się działanie (szkoła, przestrzeń społeczności lokalnej, internet, ośrodek dla osób przesiedlonych itp.).

Kontekst wyznacza granice tego, co jest możliwe i odpowiednie.

Kolejnym krokiem jest poznanie samej grupy, w tym:

• wieku i etapu życia uczestników;

• poziomu zaufania w grupie;

• wcześniejszych doświadczeń z podobnymi procesami;

• motywacji, oczekiwań i obaw;

• uwarunkowań kulturowych, językowych i społecznych.

Żadna grupa nie jest czystą kartą - uczestnicy zawsze przychodzą z własnymi doświadczeniami życiowymi.

Na podstawie przeprowadzonej analizy osoby prowadzące określają:

• cel procesu - opisany jako zamierzona zmiana lub efekt uczenia się, a nie jedynie temat;

• granice - czyli to, czym dany proces nie jest (np. terapią, osobistym wyznaniem, debatą ani dokumentowaniem).

Jasno określone granice zwiększają bezpieczeństwo psychologiczne i dają uczestnikom poczucie orientacji.

Dopiero po zakończeniu powyższych etapów osoby prowadzące wybierają:

• format (dyskusja, warsztat, proces oparty na sztuce, krąg refleksji);

• metody;

• konkretne ćwiczenia.